Alıştım Susmaya

   

Bazen öyle umut verir ki hayat sana, hep mutlu olacağım diye heyecanlanırsın. En kötü anında bile yolda hep bir ışık görürsün.

   Her şey kulağa hoş gelir. Şehri dinlersin, insanların koşuşturmasını yavaşlatılmış bir şekilde izlersin. Zaman geçmesin dersin. O kadar mutlusundur. O kadar keyif alırsın ki, sevdiklerinle gurur duyduğunu anlarsın. Aşık olduğun kadını yaşamının merkezine koyup ona göre yaşarsın. Güzelliği seni senden alır. Gözlerinde kaybolursun. En başta yüreğine aşık olmuşsundur. Her anın heyecanla geçer. Duyguların ondan başkasını duymaz. Hayallerini onun etrafında süslersin. Hayat çizgin hayallerine o kadar yakındır ki, kalbin yerinden fırlayacakmış gibi olursun o zaman.

  Bazen o kadar duygusal olursun ki, neye uğradığını şaşırırsın. Gözlerinden yaşlar dökülürcesine ağlamak istersin bazen.Neden mi ? İşte o zaman nedenin hiç önemi yoktur. Çünkü umudunu kaybettiğin an o andır. Hayal ettiğin her şeyi bir anda kaybettirecek zaman yaşanmaya hazır hale gelmiştir artık. İşte o  zaman yaşamak istemezsin ve o an kalbini söküp atasın gelir. Kalbinin çarptığı an vücudun tir tir titremeye başlar gözlerimden yaşlar boşalacak sanki dersin ve susarsın.

  O an öyle zor bir zaman yolculuğuna götürür seni, kontrolsüzce. Yanında herkes vardır yine; ama sen hiç kimse yokmuş gibi kalakalırsın bir başına. Yaşadıkların bir hiçmiş gibi gelecektir.Nereye baksan onunla ilgili olanları gözlerinin önünden çekip alacaklar gibi hissedersin. Ama öyle bir şey yoktur. Sen öyle düşünürsün sadece.

  Önceleri belki bir umut diye çırpınırsın etrafında. Her gün can çeke çeke uçup gider o yaşadıkların.Hayallerin sadece hayal olarak kaldığı için yüreğin sızlayacaktır. Aslında o kadar zamanı bir çırpıda silmek,unutmak hiç kimsede olmaz olamaz. Hayatı aşık olduğun kadının uzağında sürdürdüğün için sen böyle düşünürsün.

  

  Sonra dersin ki kendine: “Başkaları hiç aşık olmamış, o aşk sanki sadece sen kendin yaşamış zannedersin” Birileri der ki “ Hadi be sen de” diye bir karşılık verir sen duymasan da. Evet  “Hadi be sen de “ sanki sadece senin mi kalbin var sadece sen mi yaşıyorsun ki bu kadar çok şey hissettin diye düşündürürler. Ve “Evet” dersin ilk başlarda. Bu kadar “ Çok sevdim seni kalbi güzel kız” dersin kendi kendine. Yazarken bile ağlayarak…

  “Evet ben seni bu kadar derinde yaşadım” diye de eklersin. İşte o zaman aşık olduğun kalbin ne kadar temiz,samimi,asil olduğunu anlamışındır. Çünkü sen o asalete aşık olmuşsundur da bunu anlamak için onca yaşananların gözlerinin önünden uçup gittiğini görmen gerekiyordur. İşte bu noktada “Hayat çok acımasızsın” diye de eklemek istersin.

Sonra ne mi olacak. Duygularına aşkın platonik olanını yaşamışım diyeceksin. Yalnız kalmak isteyeceksin günlerce. Gündüzleri dışarı çıkmayacaksın... Geceler, o yalnız geceler uykusuz geçecek…